شوری آب دریا معمولاً از 1٪ تا 25٪ متغیر است، که اغلب برای محاسبات به 3.5٪ می رسد. آب دریا حاوی مقادیر قابل توجهی اکسیژن، نیتروژن، دی اکسید کربن و سایر عناصر است که می تواند خوردگی لایه روی را تسریع کند. یون های کلرید (تقریباً 55 درصد از تعداد کل یون ها) مانع تشکیل لایه های محافظ می شوند و خوردگی را افزایش می دهند. در مقابل، یونهای منیزیم و کلسیم به آسانی با لایه روی واکنش داده و نمکهای نامحلول تشکیل میدهند و باعث تشکیل لایههای محافظ میشوند و به تدریج سرعت خوردگی را کاهش میدهند.
محصولات خوردگی لایه روی در آب دریا شامل کربنات ها، هیدروکسیدها، کلریدها و سایر اجزا می باشد. به طور کلی میزان خوردگی لایه روی در آب دریا بین 50 تا 650 میلی گرم در دسی متر مربع در سال است.
