نصب و استفاده از لوله های فولادی مارپیچ شامل الزامات فنی دقیقی است که باید بر اساس شرایط واقعی و روش های عملیاتی برای اطمینان از کیفیت رعایت شود. در استفاده عمومی از لوله های فولادی مارپیچ باید به نکات زیر توجه شود:
نصب لوله های فولادی مارپیچ باید طبق نقشه های طراحی انجام شود. تکیه گاه های لوله باید بر اساس شرایط محل پیش ساخته و به دنبال آن بر اساس طراحی و الزامات محل، پانچ و برش کاری انجام شود. سپس، قبل از ادامه جوش، از یک دستگاه پولیش برای صیقل دادن شیارها استفاده کنید. الزامات کیفی برای نصب شامل اطمینان از اینکه انحراف برای نصب عمودی رایزرها کمتر از 3 میلی متر بر متر و انحراف برای نصب افقی کمتر از 1 میلی متر باشد. لوله های انشعابی را نباید در درزهای جوش جوش داد و از جوشکاری در خم ها خودداری کرد.
قبل از استفاده از لوله های فولادی مارپیچ، آماده سازی ساخت و ساز مناسب ضروری است. اطمینان حاصل کنید که ترانشه های لوله حفاری شده اند، شفت های لوله ساخته شده اند، و تمام لوله ها و ابزارهای فولادی مارپیچی لازم، از جمله دستگاه های جوش، دستگاه های برش، چکش های برقی، ماشین های پولیش و غیره به طور کامل آماده شده اند. فقط پس از تکمیل این مراحل آماده سازی می توان نصب را شروع کرد.
با توجه به آسیب مکانیکی سطح، روش تعمیر اضافه کردن آستین معمولا انتخاب می شود. آستین از دو قسمت تشکیل شده است که دو جوش طولی با جوش دو نوار با استفاده از جوش لب به لب تشکیل می شود. مزیت این روش عدم وجود جوش روی بدنه لوله فولادی است. درز طولی یک جوش لب به لب با صفحه پشتی است و بدنه لوله خود به عنوان صفحه پشتی برای آستین های بالا و پایین عمل می کند. صرف نظر از روش انتخاب شده، آستین باید به طور محکم در اطراف لوله فولادی محکم شود.
جوشکاری باید مستقیم و با جوش کامل باشد و سطح جوش عاری از سوختگی و ترک باشد. هنگامی که خط و خش منجر به نشتی نمی شود، دو جوش فیله دایره ای بین آستین و بدنه لوله فولادی نیازی به جوشکاری ندارند. اما در صورت بروز نشتی، این جوش ها باید انجام شوند. در این سناریو، آستین فشار داخلی تولید شده توسط مایعی که در آن وجود دارد را تحمل می کند. بنابراین، در چنین شرایطی، ضخامت آستین به طور کلی نباید کمتر از ضخامت دیواره لوله باشد.
