رفتار خوردگی پوشش های روی به طور قابل توجهی بین اتمسفرهای غیر اسیدی/قلیایی و اسیدی/قلیایی متفاوت است. به طور کلی، در غیاب اتمسفر اسیدی یا قلیایی، سطح پوشش روی با اکسیژن موجود در هوا واکنش داده و اکسید روی (ZnO) را تشکیل می دهد. در حضور رطوبت، هیدروکسید روی [Zn(OH)2] نیز می تواند تشکیل شود.
هنگامی که سطح پوشش روی در تماس با اتمسفر اسیدی یا قلیایی قرار می گیرد و رطوبت وجود دارد، سولفات روی (ZnSO4)، کلرید روی (ZnCl2)، هیدروکسید روی [Zn(OH)2]، و کربنات روی (ZnCO3، توجه: ZnCO8 است. یک فرمول شیمیایی استاندارد برای کربنات روی) ممکن است تشکیل شود. نرخ خوردگی پوشش روی با مقدار pH محلول متشکل از این اتمسفرها و آب متفاوت است. شکل 1-1 چهار ناحیه مقدار pH را نشان میدهد: زیر pH 6 ناحیه اسیدی با بالاترین سرعت انحلال است. بین pH 6 و 12.5 منطقه پایداری است که نمک های روی روی سطح پوشش روی یک فیلم محافظ پایدار را تشکیل می دهند. مقادیر pH بین 12.5 و 13.5 منطقه قلیایی رقیق را تشکیل می دهد. و بالاتر از pH 13.5 منطقه به شدت قلیایی است. مشاهده می شود که رفتار خوردگی پوشش های روی در اتمسفرهای غیر اسیدی/قلیایی و اسیدی/قلیایی کاملاً متفاوت است.
