خوردگی لایه روی در ساختمان ها به خواص مصالح ساختمانی مربوط می شود. به عنوان مثال ملات سیمان و آهک خاصیت قلیایی بالایی دارند که به شدت خورنده لایه روی است. علاوه بر این، در طول فرآیند خشک کردن، رطوبت تبخیر شده روی سطح لایه روی متراکم می شود و به اکسیژن اجازه نفوذ می دهد اما از رسیدن دی اکسید کربن به آن جلوگیری می کند و منجر به خوردگی شدید می شود. اگر سیمان حاوی کلرید منیزیم باشد، کلرید می تواند به لایه محافظ آسیب برساند و خوردگی لایه روی را تسریع کند. آسفالتی که روی پشت بام ها اعمال می شود می تواند اسیدهای آلی را در زیر نور خورشید تولید کند که در تماس با لایه روی از طریق آب باران، یک اثر خورنده قوی ایجاد می کند.
لوله های فولادی گالوانیزه که برای انتقال آب گرم و بخار استفاده می شود معمولاً در مواد عایق پیچیده می شوند. اگر رطوبت موجود در این مواد به راحتی تبخیر نشود، می تواند منجر به خوردگی شود. به عنوان مثال، هنگامی که پشم سرباره به عنوان عایق استفاده می شود، نه تنها حاوی مقدار معینی رطوبت است، بلکه سولفید نیز دارد که سرعت خوردگی لایه روی را تسریع می کند.
