لوله های فولادی گالوانیزه برای گاز آب (استاندارد ملی جدید GB3091-82، معروف به لوله های فولادی جوش داده شده گالوانیزه برای انتقال سیال کم فشار) بیشتر به عنوان لوله های آب لوله کشی استفاده می شود. بنابراین بررسی خوردگی پوشش روی در آب لوله کشی ضروری است. برای بررسی خوردگی در این محیط، ابتدا درک ترکیب آب لوله کشی ضروری است. به طور کلی، 1 لیتر آب لوله کشی حاوی 10 میلی گرم اکسیژن محلول است. این اکسیژن محلول با پوشش روی واکنش می دهد و هیدروکسید روی را تشکیل می دهد که محافظت نمی کند اما به عنوان یک محصول خوردگی وجود دارد. آب نرم حاوی اکسیژن محلول، دی اکسید کربن و نمک های سدیم (آب نرم شده با روش های شیمیایی) است که سرعت خوردگی پوشش روی را تسریع می کند. آب سخت حاوی هیدروکسید آلومینیوم، اسید سیلیسیک، فسفات ها، نمک های منیزیم و کربنات کلسیم است که اثر محافظتی بر روی پوشش روی دارد. بنابراین، روکش روی لوله های فولادی گالوانیزه مقاومت به خوردگی بهتری در آب سخت نسبت به آب نرم نشان می دهد.
مقدار pH آب لوله کشی به طور کلی از 7.5 تا 9.5 متغیر است. هنگامی که محتویات بی کربنات کلسیم، سولفیدها، کلریدها و نیتریدها در حد مجاز باشد، پوشش روی با تشکیل یک لایه کربناته غیر محلول، تثبیت و محافظت می شود.
آب لوله کشی با کلر مایع برای ضدعفونی و استریل کردن تصفیه می شود که برای پوشش روی بسیار مضر است و اثر خورندگی قوی دارد. هنگامی که پوشش روی حاوی بیش از {0}}.28٪ قلع باشد، ممکن است خوردگی حفره ای در آب لوله کشی ایجاد شود. بنابراین، توصیه می شود که عمداً قلع را به روکش لوله های فولادی گالوانیزه گرم مورد استفاده برای آب لوله کشی اضافه نکنید. به طور کلی، نرخ خوردگی پوشش روی بدون قلع در آب سرد تقریباً 0.66 میلی گرم در دسی متر مربع در روز است، در حالی که نرخ خوردگی پوشش روی حاوی قلع حدود 2.03 میلی گرم در دسی متر مربع در روز است.
