تفاله روی در درجه اول محصول واکنش بین روی و آهن است. جزء اصلی آن فاز لایه آلیاژ آهن-روی است که از ترکیب روی و آهن تشکیل شده است. بنابراین، تفاله روی عموماً حاوی حدود 3 تا 6 درصد آهن و حدود 94 تا 97 درصد روی است. در برخی از فرآیندهای گالوانیزه گرم، سرب برای محافظت از دیگ گالوانیزه اضافه می شود. در چنین مواردی، تفاله روی ممکن است حاوی 1.5 تا 2 درصد سرب باشد (به سرب مخلوط شده اشاره نمی کند). به طور کلی، در گالوانیزه گرم لوله های فولادی، آلومینیوم به عمد اضافه می شود تا یک لایه گالوانیزه روشن به دست آید. بنابراین، تفاله روی نیز ممکن است حاوی مقدار مشخصی آلومینیوم باشد.
لوله های فولادی را فقط پس از عملیات پیش تصفیه می توان در روی مذاب غوطه ور کرد. در حین پیش تصفیه، اگر تمیز کردن کامل نباشد، نمک های آهن ممکن است به سطح لوله های فولادی گالوانیزه شوند. در دمای گالوانیزه، مواد پایه آهن مانند لوله های فولادی، دیگ های گالوانیزه فولادی و ماشین های گالوانیزه لوله توسط روی مذاب حل می شوند. انتشار متقابل اتم های آهن و روی منجر به تشکیل یک لایه آلیاژ آهن و روی می شود. در میان آنها، فازهای خاصی (کریستالها) میتوانند از بستر جدا شده و به ته دیگ گالوانیزه فرو بروند و پس از انباشته شدن ذرات روی تشکیل شوند. به طور کلی در گالوانیزه گرم لوله های فولادی به روش خشک، مقدار ضایعات روی حدود 10 تا 20 درصد از کل مصرف روی را تشکیل می دهد.
در طی تشکیل تفاله روی، واکنش ها به شرح زیر است:
(1) واکنش ناشی از نمک های آهن
FeCl2 + 8Zn → ZnCl2 + FeZn
FeCl2 + 14Zn → ZnCl2 + FeZn12
(2) واکنش ناشی از فولاد
Fe₈C + 21Zn → 3FeZn₇ + CFe₈
C + 39Zn → 3Fe₈Zn18 + C (توجه: فرمول شیمیایی کربن در واکنش دوم باید توجه شود زیرا در این زمینه تغییر نمی کند، اما مهم است که بدانیم کربن یک واکنش دهنده است.)
