فرآیند ترشی کردن نسبتا سریع است.
فرسایش کمتری در فلز پایه لوله فولادی وجود دارد، بنابراین در مصرف فولاد صرفه جویی می شود.
هیدروژن کمتر به فلز پایه لوله فولادی نفوذ می کند و تأثیر آن بر حباب های ترشی و استحکام مکانیکی لوله فولادی کم است.
سطح لوله فولادی پس از ترشی تمیزتر می شود.
نمک های آهن چسبیده به سطح لوله فولادی به راحتی شسته می شوند.
ترشی را می توان در دمای اتاق یا دمای پایین انجام داد که شرایط محیطی را تا حدی بهبود می بخشد.
معایب:
هزینه ترشی بالاتر است.
محلول های ترشی زباله به راحتی بازیافت نمی شوند.
گاز مضر هیدروژن کلرید در هنگام ترشی خارج می شود.
هنگامی که غلظت محلول ترشی کاهش می یابد، حفظ کارایی ترشی با افزایش دما امکان پذیر نیست و در نتیجه مصرف اسید بیشتر می شود.
اسید کلریدریک باید در ظروف چینی یا ظروف شیشه ای نگهداری شود که برای نگهداری و حمل و نقل نامناسب است.
