در شهرهای صنعتی با غلظت بالای دود، هوا حاوی مقدار قابل توجهی دی اکسید گوگرد و ذرات جامد (که شامل 30٪ باقیمانده نامحلول در آب، 33٪ باقیمانده سوخت احتراق، 20٪ اکسید آهن، و 8٪ سولفات های محلول در آب است). و غیره). هنگامی که دی اکسید گوگرد در آب باران حل می شود، به شدت اسیدی می شود و منجر به خوردگی شدید پوشش روی می شود. حتی اگر یک لایه محافظ از اکسید روی، هیدروکسید روی و کربنات روی روی سطح پوشش روی تشکیل شده باشد، می تواند به سولفات روی محلول در این محلول آبی بسیار اسیدی تبدیل شود و شسته شود و سرعت خوردگی را تسریع کند. بنابراین، نرخ خوردگی پوشش روی تقریباً مستقیماً با محتوای دی اکسید گوگرد در هوا متناسب است.
ذرات جامد همچنین می توانند باعث خوردگی موضعی روی سطح پوشش روی شوند. برخی از این ذرات جامد رطوبت سنجی هستند، به این معنی که می توانند رطوبت را جذب و نگه دارند و اجزای گوگرد را حل کرده و محلول های اسیدی تشکیل دهند که سپس پوشش روی را در آن مکان ها خورده می کند. به طور کلی، نرخ خوردگی پوشش روی در هوای صنعتی حاوی گوگرد تقریباً 420 تا 770 میلی گرم در دسی متر مربع در سال است.
