پس از حذف لوله های فولادی گالوانیزه از روی مذاب، همیشه یک دوره خنک کننده هوا وجود دارد که مدت زمان آن بستگی به فرآیند تولید دارد. از تولید عملی مشخص شده است که یک دوره معین خنک کننده هوا برای لوله های فولادی گالوانیزه ضروری است که از کیفیت لایه گالوانیزه، خروجی تولید و طول عمر دیگ گالوانیزه بهره می برد. بنابراین، مدت زمان معمول خنک کننده هوا از 1 تا 2 دقیقه متغیر است.
یک دوره خنککننده هوای طولانیتر میتواند زمان غوطهوری ناکافی روی را برای تشکیل ضخامت مورد نیاز لایه آلیاژ آهن و روی جبران کند و در نتیجه بازده تولید را افزایش دهد. در همین حال، پس از مدت معینی از خنک شدن هوا، دمای لوله فولادی گالوانیزه از محدوده اصلی 460-480 درجه به 300-350 درجه کاهش می یابد و سپس در آب خنک کننده 80 درجه غوطه ور می شود. خنک شدن آب تحت یک گرادیان دمایی کمتر، الگوی ترک خوردگی روی سطح لایه گالوانیزه و انحنای لوله فولادی گالوانیزه را به حداقل می رساند. بدون مرحله خنک کننده هوا و خاموش کردن مستقیم لوله فولادی گالوانیزه در دمای 460 تا 480 درجه در آب، به دلیل ضریب متفاوت انبساط خطی بین روی و زیرلایه لوله فولادی، ترک های قابل توجهی در سطح لایه گالوانیزه ایجاد می شود که باعث کاهش مقاومت در برابر خوردگی می شود.
استفاده از دمای مذاب روی کمتر و زمان غوطه ور شدن روی کوتاه تر برای گالوانیزه گرم نمی تواند لایه آلیاژ آهن-روی مورد نیاز را تشکیل دهد و معمولاً خنک کننده هوای طولانی تر به عنوان یک راه حل استفاده می شود. بنابراین، تولید لولههای فولادی گالوانیزه گرم را میتوان با استفاده از دمای مذاب روی پایینتر و خنکسازی طولانیتر هوا انجام داد. به این ترتیب، با دمای مذاب روی کمتر، طول عمر دیگ گالوانیزه فولادی به همان نسبت افزایش می یابد.
