لوله های فولادی گالوانیزه اغلب در ساخت اجزای حیاتی مورد استفاده قرار می گیرند که علیرغم خواص ذاتی مانند چقرمگی بالا، خمش عالی و قابلیت جوشکاری، مقاومت در برابر سایش و ترک خوردگی استثنایی را می طلبند. ضخامت لایه مقاوم در برابر سایش در لوله های آلیاژی مقاوم در برابر سایش متفاوت است و معمولاً از 3 تا 120 میلی متر متغیر است که منجر به سطوح سختی متفاوتی می شود.
در مقایسه با لوله های مقاوم در برابر سایش آلیاژی معمولی یا سایر مواد، لوله های فولادی مقاوم در برابر سایش آلیاژی مقاومت سایش قابل توجهی بالاتری از خود نشان می دهند که بسیار فراتر از آن چیزی است که از طریق جوشکاری اسپری و پاشش حرارتی حاصل می شود. لایه مقاوم در برابر سایش این لوله ها به صورت متالورژیکی به زیرلایه چسبانده می شود و استحکام باند قوی را تضمین می کند.
حتی تحت ضربه، لایه مقاوم در برابر سایش می تواند انرژی را در طول فرآیند جذب کند و از جدا شدن جلوگیری کند. این باعث می شود آنها برای کاربردهایی که شامل ارتعاشات و ضربه های شدید هستند، مناسب باشند، که برای مواد مقاوم در برابر سایش ریختگی و مواد سرامیکی دست نیافتنی است.
در حالی که استحکام سطح لولههای فولادی گالوانیزه معمولی را میتوان از طریق عملیات حرارتی، کربنسازی سطح یا نیتریدینگ افزایش داد، سختی بیش از حد بالا در لولههای آلیاژی مقاوم در برابر سایش ممکن است منجر به پوسته شدن سریع شود و بر مقاومت سایش تأثیر منفی بگذارد. به طور متناقض، برخی از مواد نرم تر ممکن است مقاومت سایش بهتری از خود نشان دهند.
مقاومت سایشی لوله های مقاوم در برابر سایش آلیاژی در درجه اول از ترکیب ذرات سخت و یک ماتریس نرم ناشی می شود. در طول فرآیند سایش، هر ماده جدا شده در ماتریس نرم ادغام می شود و آسیب سطح را به حداقل می رساند.
اگر سختی ساختار ماتریسی لوله نیز زیاد باشد، ساینده های در حال ریزش یا مواد دیگر می توانند در حین حرکت بر روی یکدیگر آسیاب شوند و تخریب ساختار ماتریس را تسریع کنند. برای لوله های فولادی گالوانیزه، سختی تنها یک پارامتر است و ترکیب شیمیایی نیز نقش مهمی ایفا می کند. به عنوان یک شاخص کلیدی عملکرد خط لوله، سزاوار توجه بیشتر است.
