هنگامی که دمای روی مذاب بسیار زیاد است ، مقدار زیادی آهن در آن حل می شود. به عنوان مثال ، هنگامی که تا 51 {1}} درجه گرم شود ، {6}}} 10 ٪ آهن حل می شود ، که با 1.6 ٪ از کل روی ذوب شده در گلدان گالوانیزه واکنش نشان می دهد تا روی آن شکل بگیرد. هنگامی که دمای روی مذاب به 435 درجه کاهش یابد ، 0.02 ٪ آهن هنوز در روی مذاب باقی می ماند. با این حال ، در طی فرآیند خنک کننده ، آهن از روی ذوب شده به عنوان کریستال های کوچک ترکیبی آهن روی بیرون می آید و به آرامی در پایین گلدان گالوانیزه مستقر می شود. برای به حداقل رساندن این dross روی کریستالی کوچک (آلیاژ آهن روی) در روی مذاب ، لازم است که روی مذاب در حدود 435 درجه برای حدود یک روز پس از درمان دمای بالا حفظ شود. با این حال ، این در عملیات عملی کاملاً مجاز نیست ، بنابراین تنها گزینه کاهش دمای گالوانیزه است.
در همین حال ، هنگامی که دمای روی مذاب بالا می رود ، انتقال حرارت همرفتی شدت می یابد ، و روی سطح گلدان گالوانیزه می شود و روی ذوب شده را در عمق غوطه وری آلوده می کند و از این طریق کیفیت لایه گالوانیزه را بدتر می کند. حضور روی روی ، جریان روی ذوب شده را بدتر می کند ، که می تواند لایه آلیاژ روی آهن را روی دیواره های گلدان گالوانیزه کننده از بین ببرد و باعث خوردگی شتاب به دلیل از بین رفتن محافظت و افزایش در ریزش روی می شود.
اگر Dross روی برای مدت طولانی در گلدان گالوانیزه باقی بماند ، در یک بلوک جامد پخته می شود ، که با افزایش دما شدت می یابد. این امر نه تنها باعث می شود که حذف دشوار باشد بلکه باعث گرم شدن گلدان گالوانیزه می شود ، که به طور بالقوه باعث گرمای بیش از حد و سوراخ شدن دیواره گلدان (صفحه فولادی) می شود و منجر به نشت روی می شود.
در یک فرآیند گالوانیزه کننده داغ به طور معمول ، محتوای آهن در نزدیکی سطح روی مذاب باید حداقل باشد ، به طور کلی بیش از 0. 0 5 ٪. اگر به 0.2 ٪ برسد یا از آن فراتر رود ، گالوانیزه کننده گرم نمی شود. از آنجا که عمق غوطه وری معمولی در حدود 400 میلی متر است ، جایی که ممکن است میزان آهن حتی بیشتر باشد ، باید به خوبی کنترل شود.
