آهن (Fe) به رنگ سفید مایل به نقره ای با جرم اتمی نسبی 56 است. نقطه ذوب آهن خالص 1535 درجه و نقطه جوش آن 3000 درجه است. منابع اصلی آهن موجود در روی مذاب عبارتند از:
(1) مقدمه ای از روی ذوب مجدد با محتوای آهن بالا.
(2) فاز ζ که از واکنش بین مایع روی و لوله های فولادی، گلدان های گالوانیزه فولادی، تجهیزات مکانیکی فولادی که در مایع روی قرار می گیرند، ایجاد می شود.
(3) سرباره روی تولید شده از واکنش بین نمک های آهن متصل به لوله های فولادی پس از ترشی و مایع روی. بر اساس داده ها، یک قسمت از نمک آهن می تواند با بیست و پنج قسمت روی واکنش دهد.
هرچه میزان آهن موجود در روی مذاب بیشتر باشد، سرباره روی بیشتری تولید میشود و ویسکوزیته مایع روی افزایش مییابد. این منجر به سیالیت ضعیف در طول جریان روی، پوششهای ضخیمتر (عمدتاً فاز η) و پوششهای گالوانیزه شکننده، فاقد انعطافپذیری و ظاهری کدر و خشن میشود. برخی منابع نشان میدهند که آهن موجود در روی در سطح ppm میتواند سختی لایه روی را افزایش داده و فرآیند تبلور مجدد را مختل کند. زمانی که میزان آهن به 0 رسید.02%، طول عمر پوشش گالوانیزه کوتاه است (با روی به عنوان آند)، و معمولاً آلومینیوم یا سیلیکون برای حذف آهن اضافه میشود. بنابراین، در عملیات گالوانیزه معمولی، میزان آهن از سطح حمام گالوانیزه تا عمق کار نباید از 0 تجاوز کند.{{1{13}}}}5% (معادل روی{{5}). } به روی-5). در صورت استفاده از روی ذوب شده، آهن 0.2 درصد مجاز نیست. شواهد تجربی نشان می دهد که در دمای یکسان 450 درجه، زمانی که میزان آهن در مذاب روی 0.06٪ است، وزن پوشش گالوانیزه 330 گرم در متر مربع، و زمانی که میزان آهن 0.25٪ است، وزن گالوانیزه است. پوشش به 450 گرم در متر مربع افزایش می یابد. این نشان دهنده افزایش مصرف روی است. آهن موجود در روی مذاب فقط بر فاز η از لایه روی خالص تأثیر می گذارد و تأثیر قابل توجهی بر واکنش آهن-روی ندارد.
