در تولید لوله های فولادی گالوانیزه گرم، اپراتورها اغلب باید تلاش زیادی برای خراش دادن اکسید روی (خاکستر روی) که روی سطح حمام روی در انتهای دم لوله ها جمع می شود، انجام دهند. زمانی که لولههای فولادی تحت گالوانیزه گرم قرار میگیرند، ابتدا در حمام روی با زاویه از سر فرو میروند و به تدریج انتهای دم را غوطهور میکنند. این روش اجازه می دهد تا هوای داخل لوله فولادی و گازهای حاصل از واکنش بین شار (یا شار مذاب) و روی از انتهای دم خارج شوند. در نتیجه، حمام روی می تواند بدون مانع وارد داخل لوله فولادی شود و فرآیند گالوانیزه کردن دیواره داخلی را تکمیل کند. همانطور که حمام روی وارد لوله فولادی می شود، اکسید روی و باقیمانده شار که در اثر واکنش بین شار (یا شار مذاب) و حمام روی در کل سطح داخلی لوله فولادی ایجاد می شوند، از انتهای دم با هم خارج می شوند. این باعث می شود که مقدار قابل توجهی از اکسید روی روی سطح حمام روی در انتهای دم ظاهر شود. در مقابل، اکسید روی و باقیمانده شار که در اثر واکنش بین شار (یا شار مذاب) و حمام روی روی سر و سطح بیرونی لوله فولادی ایجاد میشوند، در سراسر سطح تماس لوله فولادی توزیع میشوند و باعث میشوند که آنها کمرنگ به نظر برسند. روی سطح حمام روی
علاوه بر این ، پس از درمان ترشی ، نمک آهن و ذرات کربن که به دیواره داخلی لوله فولادی چسبیده اند ، برداشتن آن از سطح بیرونی دشوارتر است. پس از استفاده از شار (یا شار مذاب) ، این ناخالصی ها به حمام روی منتقل می شوند. نمک های آهنی با حمام روی واکنش نشان می دهند تا سرباره روی و باقیمانده شار تولید شود. سرباره روی به پایین حمام روی غرق می شود ، در حالی که ذرات کربن کوچک و باقیمانده شار به همراه اکسید روی (ZnO) روی سطح حمام روی شناور می شوند. بنابراین ، اکسید روی و سایر اجزای زباله در سطح حمام روی در انتهای دم لوله فولادی گالوانیزه نسبت به هر جای دیگر گلدان روی وجود دارد.
دلیل دیگر این است که میزان آلومینیوم روی سطح حمام روی در داخل لوله فولادی بسیار پایین تر از آن است که در حمام روی در تماس با سطح بیرونی است. این منجر به یک فیلم آلومینای محافظ کاهش یافته یا غایب می شود و منجر به افزایش تولید اکسید روی می شود.
