خوردگی پوشش های روی در فضای باز در درجه اول به عواملی مانند ماهیت هوا، رطوبت و بارندگی بستگی دارد. بنابراین هوای بیرون را می توان به دسته های زیر طبقه بندی کرد:
(1) محیط روستایی
هوای پاک روستایی نسبتاً بهتر است زیرا حاوی آلایندههای مضر نیست یا فقط دارای حداقل مقادیر است. بنابراین عامل اصلی خوردگی پوشش های روی آب باران است. در هنگام رعد و برق، اکسیدهای نیتروژن در هوا تشکیل می شود و در نتیجه آب باران حاوی نیترات و نیتریت، اسید نیتریک و اسید نیتروژن است. این آب باران اسیدی باعث تسریع خوردگی پوشش های روی می شود.
(2) محیط شهری
هوا حاوی غلظت نسبتاً بالایی از دی اکسید کربن است که از {0}}.03٪ تا 0.07٪ حجمی متغیر است. اگرچه غلظت آن کم است، اما می تواند اسید کربنیک را تشکیل دهد. علاوه بر این، گازهای خروجی از سوزاندن زغال سنگ برای استفاده روزانه مانند دی اکسید گوگرد نیز وجود دارد. این مواد به راحتی می توانند باعث خوردگی پوشش های روی شوند.
(3) محیط صنعتی
هوا حاوی غلظت نسبتاً بالایی از دی اکسید گوگرد و همچنین ترکیبات گوگردی به شکل سولفات سدیم و سولفات کلسیم است. همچنین ذرات زیادی مانند دوده و گرد و غبار وجود دارد. این عوامل سرعت خوردگی پوشش های روی را تسریع می کنند.
(4) محیط زیست ساحلی
هوا عمدتاً حاوی یون کلرید است و از آنجایی که آب دریا حاوی نمک است، آب باران حاوی کلرید سدیم و مقدار کمی ید است. با توجه به اندازه گیری ها، حاوی مقدار مشخصی سولفات نیز می باشد. این اجزا باعث تسریع خوردگی پوشش های روی می شوند.
(5) محیط گرمسیری
به دلیل دماهای بالا و دوره های خشک طولانی در مناطق گرمسیری، اغلب بارندگی فراوان وجود دارد. این امر منجر به تشکیل یک لایه محافظ ضخیم از اکسید روی بر روی سطح پوشش های روی می شود. اما اگر فصل بارندگی بیش از حد طولانی باشد و دما در نوسانات زیادی باشد، این لایه محافظ تاثیر قابل توجهی در جلوگیری از خوردگی نخواهد داشت.
محصولات خوردگی اصلی پوشش های روی در فضای باز، اکسید روی و هیدروکسید روی هستند. آنها همچنین حاوی کربنات روی پایه و سولفات روی به میزان کمتری هستند.
