اگر "روش حلال (یا شار)" برای پیش تصفیه قبل از گالوانیزه اتخاذ شود، ممکن است مسائل مختلفی بر روی سطح لوله های فولادی ایجاد شود، از جمله مقیاس اکسیدی که به دلیل ترشی ناکافی اسید، یون های هیدروژن نهفته ناشی از ترشی زیاد، حذف ناقص مواد چسبنده مانند آلودگی روغن، چسبندگی بقایای نمک آهن، حذف ناقص کربن سیاه و بقایای بازدارنده خوردگی، فعال سازی ناکافی به دلیل غلظت بسیار کم حلال (یا شار)، محتوای بیش از حد آهن در حلال (یا شار)، آلودگی حلال (یا شار)، غیرفعال شدن حلال (یا شار)، فرسودگی حلال (یا شار)، پاک شدن جزئی حلال (یا شار)، و خشک نشدن مناسب حلال. این مسائل می تواند منجر به از دست رفتن مناطق گالوانیزه در سطح لوله فولادی یا تشکیل یک لایه گالوانیزه کاذب شود که فقط از یک لایه روی خالص بدون لایه زیرین آلیاژ آهن-رو تشکیل شده است. بنابراین، چسبندگی ضعیف است.
اگر از "روش کاهش گاز محافظ" برای پیش تصفیه قبل از گالوانیزه استفاده شود، سطح لوله فولادی باید به طور کامل کاهش یافته و قبل از واکنش با روی برای تشکیل یک لایه آلیاژ آهن-رو فعال شود تا به آهن خالص تبدیل شود. اگر عواملی مانند ترکیب گاز محافظ، نقطه شبنم، دمای کوره و آب بندی را نتوان به خوبی کنترل کرد، و اگر سطح لوله فولادی اکسید شود یا به اندازه کافی کاهش نیابد، مناطق گالوانیزه از دست رفته یا یک لایه گالوانیزه کاذب که فقط از روی خالص تشکیل شده است. لایه ای بدون لایه زیرین آلیاژ آهن و روی ممکن است ایجاد شود که منجر به ترک یا پوسته شدن در هنگام خمش یا کار سرد شود. بنابراین، مانند روش "حلال (یا شار)"، مشکلات چسبندگی ضعیف ممکن است ایجاد شود. در طول گالوانیزه گرم با استفاده از "روش شار"، شار کلرید آمونیوم روی سطح مذاب روی می تواند به راحتی لایه گالوانیزه را شکننده و مستعد ریزش کند.
