چرا روی لوله های فولادی گالوانیزه معمولاً گل روی وجود ندارد، اما در ورق فلز گالوانیزه رایج است؟
همانطور که همه ما می دانیم، لوله های فولادی گالوانیزه معمولاً دارای گل روی قابل مشاهده نیستند. زیرا سطح لوله های فولادی ناصاف و ناهموار است. لایه روی خالص قبل از اینکه کاملاً جامد شود در آب داغ خنک می شود. علاوه بر این، دیواره لولههای فولادی عموماً ضخیمتر از ورقهای فلزی است که منجر به زمان غوطهوری طولانیتر در روی مذاب و دمای روی مذاب بالاتر میشود. لایه ضخیم آلیاژ آهن-روی فرآیند تبلور لایه روی خالص را مختل می کند و در نتیجه رشد کریستال ها و تشکیل گل های روی را تحت تاثیر قرار می دهد.
در فرآیند گالوانیزه کردن لوله های فولادی، اگر فلزاتی مانند قلع و آنتیموان به روی مذاب اضافه نشود، شرایط برای تشکیل گل روی کافی نیست. اگر چه افزودن آلومینیوم می تواند منجر به تبلور درشت و کریستالیزاسیون متقاطع شود، و دانه را بسیار ریز می کند، اما زمان باقی ماندن لایه روی خالص در حالت مایع روی سطح لوله فولادی را کوتاه می کند و مانع از رشد کریستال ها می شود. بنابراین نمی توان الگوها را شکل داد. علاوه بر این، لوله های فولادی گالوانیزه قبل از اینکه لایه روی خالص در طول تولید جامد شود، در آب داغ خنک می شوند. در نتیجه فقط یک لایه سطحی براق و یکنواخت روی سطح ایجاد می شود.
تولید ورق گالوانیزه شرایط تشکیل گل روی را به طور کامل تامین می کند. از آنجایی که سطح ورق فلزی صاف و مسطح است و فلزاتی مانند قلع و آنتیموان که باعث تشکیل گل می شوند به آن اضافه می شود، خود ورق فلزی نازک است و ظرفیت حرارتی کمی دارد. این اجازه می دهد زمان غوطه وری کوتاه تری در روی مذاب و دمای روی مذاب کمتری داشته باشد و در نتیجه یک لایه آلیاژ آهن و روی نازک تر شود. این باعث کاهش تداخل در هنگام تشکیل گل روی می شود. با ایجاد مصنوعی هسته های تبلور با استفاده از روش هایی مانند اسپری آب و توری فولادی می توان گل های روی مورد نظر را تولید کرد.
