چرا نقاط گالوانیزه از دست رفته در داخل و انتهای لوله های فولادی گالوانیزه بیشتر است؟

لوله های فولادی قطعات پوشش دهنده ای هستند که تفاوت قابل توجهی در نسبت طول به قطر دارند، به خصوص وقتی صحبت از گالوانیزه کردن دیواره داخلی لوله فولادی می شود، جایی که شرایط بسیار سخت تر از سطح بیرونی است. در طول اسیدپاشی، دیواره داخلی را نمی توان به طور کامل مانند دیواره بیرونی تمیز کرد، که منجر به وجود رسوب اکسید آهن و در نتیجه گالوانیزه نشدن می شود. حتی اگر دیواره داخلی مانند دیواره بیرونی کاملاً از فلس اکسید آهن ترشی شده باشد، باز هم فرصتی برای چسبیدن نمک های آهن به دیواره لوله وجود دارد که به راحتی جداره بیرونی قابل شستشو یا شستشو نیست و در نتیجه گالوانیزه شدن از بین می رود. لکه ها هنگام استفاده از اجاق خشک کن تابشی برای خشک کردن لوله های فولادی، رطوبت داخلی پس از گرم شدن به سمت انتها خارج می شود. به دلیل اتلاف سریعتر گرما در انتهای لوله فولادی، دمای آن پایین تر است و تراکم رطوبت را آسان تر می کند. این امر حلال اعمال شده را رقیق می کند و به دلیل رطوبت وارد شده به حمام روی به آن آسیب می رساند و باعث ایجاد پدیده "ترک کردن" می شود. این منجر به از دست رفتن گالوانیزه می شود. در حین غوطه وری روی، ابتدا یک انتهای لوله فولادی زیر آب می رود و سپس شیب لوله فولادی به تدریج کاهش می یابد تا کاملاً به صورت افقی در حمام روی غوطه ور شود. این عملیات اجازه می دهد تا خاکستر روی، رطوبت و سایر ناخالصی ها در سوراخ داخلی لوله فولادی به آرامی تخلیه شود. اگر زاویه شیب کوچک باشد و هر دو انتهای لوله فولادی به طور همزمان در حمام روی غوطه ور شوند، خاکستر روی و رطوبت داخل لوله فولادی نمی توانند تخلیه شوند، که می تواند به راحتی حلال را بسوزاند یا رقیق کند و باعث "ترک" شود. نقاط گالوانیزه از دست رفته پدیده هایی مانند غلتش لوله فولادی روی سطح حمام روی نیز می تواند منجر به ایجاد لکه های گالوانیزه از دست رفته در وسط شود.